واقعیت افزوده چیست؟

واقعیت افزوده یک نمای فیزیکی زنده، مستقیم یا غیرمستقیم (و معمولاً در تعامل با کاربر) است، که عناصری را پیرامون دنیای واقعی افراد اضافه می‌کند. این عناصر بر اساس تولیدات کامپیوتری که از طریق دریافت و پردازش اطلاعات کاربر توسط سنسورهای ورودی مانند صدا، ویدئو، تصاویر گرافیکی یا داده‌های GPS می‌باشد ایجاد می‌شود.

تصور کنید که پیش از آنکه یک مبلمان برای منزل خود تهیه کنید آن را درون اطاق ببینید یا پیش از آنکه عینک آفتابی خود را سفارش دهید آن را بر روی صورتتان امتحان کنید.

هم اکنون پیاده سازی این سناریوها ممکن است. اینها مثالهایی از شرکتهای Ikea و Rayban بود از میان خیل عظیم شرکتهای بزرگی که از تکنولوژی واقعیت افزوده برای بهبود تجربه مشتریانشان بهره گیری کرده اند.

در سالهای اخیر فن آوری واقعیت افزوده توجه بازاریابان را به خود جذب کرده است، چراکه این فن آوری گستره ی تجربه ی مشتریان را تغییر می دهد. چگونگی آگاهی یافتن از وجود محصولات جدید تا تجربه ی خرید مشتری همه و همه دچار تغییر می شوند.فن آوری واقعیت افزوده فضای واقعی و فیزیکی را با اضافه کردن عناصر مجازی بهبود می دهد. این عناصر مجازی می توانند اطلاعات، تصاویر، صدا، بازی و یا هر محتوای دیجیتال دیگری باشند که یا درون نمایشگرهایی بر روی سر به مانند هولولنز و یا عینک گوگل یا از طریق نمایشگر دوربین بر روی صفحه گوشی های هوشمند نمایش داده می شوند.

برای اینکه به درستی امکانات واقعیت افزوده درک شوند شرکتها و سازمانها می باید هرچه بیشتر بر روی چگونگی تعامل مشتریان با این فن آوری نمرکز کنند.

برای ایجاد یک اپلیکیشن واقعیت افزوده با کیفیت می باید ایده و تجربه ی بهتری در تعامل با مشتری ایجاد کند،رابطه ی همکاری و هم افزایی بهتری میان متخصصین کامپیوتر، طراحان و بازاریابان ایجاد کند و راهبرد مناسبی برای همنوا کردن این نرم افزارها با سفر موجود مشتری داشته باشد.

 شرکتها می باید در ابتدا به درستی تفاوت فن آوری واقعیت افزوده را از دیگر فن آوری های دیجیتال درک کنند.

 در دنیای امروز و در عصر تکنولوژی، با گسترش فناوری های مدرن و متعاقبا افزایش هر روزه نیاز انسان به برطرف کردن بی دردسر خواست های خود، کمپانی های کوچک و بزرگ هر روزه به دنبال نو آوری و بهبود عملکرد و افزایش کارایی برای تسهیل در رساندن کالا و خدمات به مشتریان می باشند.

AR  یا واقعیت افزوده یک نمای فیزیکی زنده، مستقیم یا غیرمستقیم (و معمولاً در تعامل با کاربر) است، که عناصری را پیرامون دنیای واقعی افراد اضافه می‌کند. این عناصر بر اساس تولیدات کامپیوتری که از طریق دریافت و پردازش اطلاعات کاربر توسط سنسورهای ورودی مانند صدا، ویدئو، تصاویر گرافیکی یا داده‌های GPS می‌باشد ایجاد می‌شود.  در واقعیت افزوده معمولاً چیزی کم نمی‌شود بلکه فقط اضافه می‌شود. همچنین واقعیت افزوده تا حدودی شبیه به واقعیت مجازی است که توسط یک شبیه ساز، دنیای واقعی را کاملا شبیه سازی می‌کند. در واقع وجه تمایز بین واقعیت مجازی و واقعیت افزوده این است که در واقعیت مجازی کلیهٔ عناصر درک شده توسط کاربر، ساخته شده توسط کامپیوتر هستند. اما در واقعیت افزوده بخشی از اطلاعاتی را که کاربر درک می‌کند، در دنیای واقعی وجود دارند و بخشی توسط کامپیوتر ساخته شده‌اند. (منبع ویکیپدیا)

واقعیت افزوده تصویری زنده به صورت آفلاین یا آنلاین است که عناصری را به دنیای پیرامون کاربر اضافه میکند و کاربر میتواند با آن تعامل داشته باشد . این عناصر توسط کامپیوتر و از طریق پردازش اطلاعات ورودی دیوایس کاربر شامل عکس، اجسام سه بعدی و یا داده های GPS ایجاد میشود . در واقع با کمک واقعیت افزوده میتوان اطلاعات مورد نیاز کاربر را از طریق تصویر دوربین دیوایس وی به دنیای پیرامونش اضافه کرد .

واژه  واقعیت افزوده  از سال  1990 استفاده شده است اما این بدان معنا نیست که قبل از آن وجود نداشته . از لحظه ای که انسان دستگاههایی را ساخت که می توانست با محیط آنها ارتباط برقرار کند و اطلاعات وابسته به آن محیط را برای کاربر فراهم کند، واقعیت افزوده به وجود آمد . تنها مساله این بود که در آن زمان کسی فکر نکرد که با این واژه آن را صدا کند . با این که ممکن است این واژه قبل از این هم وجود داشته باشد اما بر این باوریم که واژه  واقعیت افزوده  توسط تام کادل Tom Caudell  ، هنگامی که بر روی پروژه ای در سیاتل آمریکا برای شرکت هواپیمایی بوئینگ کار می کرد، متولد شد . شرکت بویینگ نیاز به کاهش هزینه ها و ساده سازی روند ارائه دستور العمل ها به کارگران خط تولید داشت . پیش از آن این دستور العمل ها بر روی تخته ای چوبی نوشته میشدند که برای هر هواپیما میبایست تغییر کند . در جستجوی راهی ساده برای کمک به پروسه ساخت و مهندسی شرکت هواپیمایی بوئینگ وی شروع به اعمال تکنولوژی مجازی کرد تا این که برنامه ای پیچیده را تولید کرد که میتوانست محل دقیقی که باید کابل ها در آن قرار می گرفتند را نشان دهد . این بدین معنا بود که مکانیک ها نیازی نداشتند تا سوال بپرسند یا برای ترجمه کتابچه های راهنمایی که به آنها داده شده بود تلاش کنند.

“توماس کادل با همکاری دیوید میزل دستگاهی ساختند که بر روی سر کارگران سوار میشد که با کمک لنزی با تکنولوژی بالا و همچنین پروجکت کردن تصویر بر روی تخته ای چند منظوره، نمای دقیق و کلی هواپیما را به نمایش درمیآورد . این محتوا از طریق کامپیوتر قابل تغییر بود و همچنین خود کارگر میتوانست با آن تعامل داشته باشد و در آن تغییرات ایجاد کند و سیستم نیز با آگاهی از این تغییرات بر روند کار نظارت داشته باشد .”

تلفن تماس: +982188840620
آدرس ایمیل:  info@opar.ir